Çocuk: Hareketli, ele avuca sığmayan, meraklı, kendini sevdiren, bir çocuktur. Fiziksel yakınlık ister. Kucakta kendini güvende hisseder, sevildiğini anlar. Annesinin elini bırakmaz. Arkadaşlarına ve kardeşlerine karşı sevgisini açıkça gösterir. Her gruba rahat girer, kolay arkadaşlık kurar. Başkalarına karşı sabırlı ve anlayışlı olmasına karşın yapmak istediği şeyin engellenmesinden hoşlanmaz. Ağlayar, gürültü yapar, inatla ister, yaygara yapar. Zevkine göre yumuşak, parlak, renkli, sesli oyuncakları sever. Büyüdüğünde de harçlığını, parasını sevdiği şeylere, bazen düşünmeden, harcar. Sevimli çılgınlıklarıyla arkadaşlarının sevgisini ve ilgisini kazanır. İlgi merkezi olmayı sever..

Genç: Sınıflar yükseldikçe yoruma dayalı çalışmalarda zorlanmaya başlar. Örneğin bir kitabın ana fikrini çıkartmak, satır arasında verilen mesajı anlamak için daha fazla çalışması gerekir. “Bu nerede yazıyor?” diye sorgular. Belirsiz, soyut, kavramsal olguları yorumlayabilmek için yardıma ihtiyaç duyar. Sosyal çevresi genişledikçe, yardım edeceği insanlar, birlikte zaman geçireceği gruplar çoğalır. Gezerken, bir aktiviteden diğerine koşarken veya arkadaşlarına yardım ederken kendi ödevlerini, sınavlarını unutabilir, geç kalabilir, aceleyle yapmak zorunda kalabilir. Bu süreçte eleştirildiğinde alınır. Kendisi sübjektif olduğu için  mantıklı bir eleştiri olduğunu, kendi iyiliği için yapıldığını görmekte zorlanır. Ailelere önce çocuğun tarafında olduklarını anlatmalarını öneriyoruz.

Anne Baba: Dışadönük, eğlenceli, sevecen bir ebeveyndir. Çocuğu hediye yağmuruna tutar, sevgisini açıkça gösterir, her şeyi oyuna çevirir. Çocuğun arkadaşları arasında bile popüler olur, sevilir. Kafasına göre takılması nedeniyle ne zaman toleranslı olacağı ne zaman disiplin edeceği pek kestirilemez. Bu durum çocuğun aklını karıştırabilir.