Çocuk: Keyifli, komik, dışadönük, aktif bir çocuktur. Limitleri zorlamayı sever. İnanılmaz bir enerji ve heyecanla kısıtlanmadan her istediğini yapmak ister. İzin verilmezse yapmanın bir yolunu bulur. Büyüklerin sabrını zorlar. Üzücü bir şekilde yanlış değerlendirilir. Dikkat eksikliği, öğrenme bozukluğu, hiperaktivite ilk akla gelen sorunlar arasındadır.  Çünkü hareketli, meraklı, ilgi merkezinde olmayı seven, kendi bildiğini yapan çocuktur.

Genç: Büyüdükçe daha çok özgürlük, daha çok macera, daha çok yetişkinlerin yaptığı şeyleri yapmak ister. Okul çok ilgisini çekmese de özellikle ilköğretimde başarılı ve iyi bir öğrencidir. Eğitim seviyesi yükseldikçe okumak, yorumlamak, teorileri öğrenmek, hipotezler, teoremler, soyut kavramlarla çalışmaktan sıkılır. Sınıf geçecek kadar çalışmayı yeterli görür. Lise, üniversite yaşamı dersler hariç aslında çok keyiflidir. Popüler, sevilen, aranan, çevresi geniş olduğu için okulun sosyal ortamını sever. Eğlence ve hayatı yaşamaya odaklı olması, geleceğe ait plan yapmasına engel olur. Hangi işi yapacağını, eğitimine ne yönde ilerleyeceğini, enerjisini nereye yönlendireceğini belirlemekte zorlanır.

Anne Baba: En az çocuk kadar eğlenceli, enerjik  ve spontandır. Havalı yaş günü partileri, oyuncaklar, son moda elektronik aletlerle şımartır. Başkalarının izin vermeyeceği heyecanlı sporlara yönlendirir, hatta ona katılır. Çocuktan beklentisi son derece gerçekçidir. Çocuğun yaşamında yapıcı, pratik bir şey yapması herhangi bir alanda mükemmel olmasından veya akademik başarıdan daha önemlidir. Çocuğun yapmaktan mutlu olacağı bir uğraş bulmasını, yaşamın getirdikleriyle rahat baş edebilmesini ister. Kural ve yaptırımlarla çocuğu sıkmaz. Eğlenirken eşlik etmesine, genelde destekleyici bir ebeveyn olmasına karşın zor zamanlarda, kendi meşguliyetlerine daldığı için, uzak kalması çocuğu zorlayabilir